KAYIP ŞEY
Bir öykü dinlemek ister misiniz?
Çok ilginç öykülerim vardı eskiden.
Bazıları o kadar komikti ki bayılana kadar gülerdiniz.
Bazıları o kadar kötüydü ki tekrar etmek istemezdiniz.
Ama artık hiçbirini hatırlayamıyorum.
Belki de size Kayıp Şey'i bulduğum zamanı anlatmalıyım.
Bir çok yaz önce, sahilde olmuştu bunlar.
Her zamanki gibi bıkmaksızın kapak koleksiyonum üstünde çalışıyordum.
En azından Şey'i görene kadar.
Pek bir şey yapmıyordu.
Bir köşede tuhaf tuhaf duruyordu.
Hüzünlü, kayıp bir şekilde.
Hiç kimse orada olduğunu farketmemiş gibiydi.
Herkes başka şeyler yapmakla meşguldü sanırım.
Kimse yok mu?
Çok arkadaş canlısıydı.
Çoğu ikindileri onunla oyun oynuyordum.
Çok eğlenceliydi.
Tam oturmayan bir şeyler olduğunu hissediyordum hep.
Saatler ilerledikçe, birinin Şey'i alıp eve götürme ihtimali giderek azalıyordu.
Kısa zamanda, acı gerçeği inkar etmenin bir faydası kalmadı.
Şey, kayıptı.
Birkaç kişiye bir şey bilip bilmediklerini sordum.
Kayıp Şey'i Pete'in evine götürdüm.
Pete'in hemen her şey hakkında bildiği bir şeyler vardır.
"Süper" dedi.
Pete, Şey'in tam olarak ne olduğunu bilmiyordu.
Ama bütün fiziksel tezahürlerin dikkatli gözlemler, hassas ölçümler...
...ve kontrollü deneylerle deneysel olarak tanımlanabildiğini söyledi.
Sonunda Pete sadece omuzlarını salladı.
Şey'in hiçbir yerden gelmediğini ve hiçbir yere ait olmadığını sandığını söyledi.
"Bazı şeyler öyledir" dedi.
"Öylece kayıptırlar."
Şey'i eve götürmekten başka yapacak bir şey yoktu.
Annemin ayaklarının ne pis olduğunu, babamın ise...
...çeşit türlü tuhaf hastalıkları dert edeceğini biliyordum zaten.
Onu bulduğum yere geri götürmemi istediler.
"Ama o kaybolmuş" dedim.
Bir etkisi olmadı tabii.
Şey'i ardiyede saklamaya karar verdim.
En azından ne yapacağıma karar verene kadar.
Onun sokaklarda sürünmesine göz yumamazdım yani.
Şey mutluydu ama onu sonsuza dek orada saklayamazdım.
Babam eninde sonunda, çekiç filan almaya geldiğinde farkedecekti.
Tam bir çıkmazdı.
"Günlük hayatınızın düzeni beklenmedik şekilde bozuldu mu?
Sahibi olmayan şeylerden mi muzdaripsiniz?
İsmi olmayan nesneler.
Kökeni belli olmayan, sorun yaratan nesneler.
Bir kalıba sokamadığınız nesneler.
Paniğe kapılmayın.
Onları da koyacak bir yeriniz var.
Federal Tuhaflıklar Departmanı"
Ertesi sabah tramvayla şehre indik.
Pencereleri olmayan, uzun, gri binaya geldik.
Dezenfektan gibi kokuyordu.
"Bende kayıp bir Şey var"...
...dedim resepsiyon görevlisine.
"Formları doldurun" dedi.
Bir masa ararken, aniden dirseğime bir şey dokundu.
Sonra cılız bir ses geldi.
"O Şey'i gerçekten umursuyorsan onu burada bırakmamalısın.
Burası unutma, geride bırakma yeri.
Şunu al."
"Teşekkürler" dedim.
"Onu burada bırakmamalısın."
Bir tür işaretti sanırım.
Çok önemli görünmüyordu.
Ama bir yerleri gösteriyordu neticede.
Sonunda doğru gibi görünen yeri bulduk.
İsimsiz küçük bir sokakta karanlık, küçük bir geçit.
Gerçekten aramıyorsanız, varlığını bile hiç bilemeyeceğiniz bir yer.
Hâlâ ara sıra Kayıp Şey aklıma geliyor.
Özellikle de göz ucuyla tam oturmayan bir şey gördüğüm zaman.
Yani, tuhaf, hüzünlü, kayıp bir şekilde.
Bugünlerde böyle bir şeyi giderek daha da seyrek görüyoruz.
Belki de artık etrafta pek fazla Kayıp Şey yoktur.
Ya da belki... belki de artık onlara dikkat etmemeliyim.
Başka şeyler yapmakla fazla meşgul olmalıyım.
Çeviri: KISA FİLM www.facebook.com/animated.shorts